สายหมอกกกก….

ฟ้าหลังฝน

นานๆที

สามปีแล้วจากวันที่ถ่ายรูปนี้มา มันเป็นทั้งเหรียญตราและเป็นดวงไฟดวงเล็กๆที่คอยเป็นแรงให้มาถึงทุกวันนี้ จริงๆนะ

เพ้อฝัน…เรื่องที่ใครๆก็ต้องเคย…

นานมากเลยที่ไม่ได้มีขีดๆเขียนอะไรเลย ว่าจะตลอดเลย 3 เดือนแล้วที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย มีอะไรที่ต้องทำรออยู่มากมาย แต่ฉันก็ชอบหาเหตุผลที่จะไม่ทำมันมาตลอด…

ตั้งใจว่าจะมาเขียนทุกวัน..

“จิตใจของนักถ่ายภาพขณะที่กำลังถ่ายภาพนั้นต้องว่างเปล่า คุณต้องพาตัวเองเข้าไปอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณเห็นเพื่อที่คุณจะได้ รู้จักมันและเข้าถึงมันอย่างแท้จริง” Minor White

*หมาตเหตุ:รูปนี้แอบถ่ายตอนลูกสาวง่วงนอนครับ

ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย.

ว่าด้วยเรื่องความจำก็มีบางที่จำได้แล้วก็จำไม่ได้ แต่คนเราก็แปลกเหมือนกันนะ ที่ส่วนมากจะจำเรื่องที่ไม่อยากจะจำไม่มากกว่า ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

นึกอะไรไม่ค่อยออกก็มานั่งขีดๆเขียนๆไป…มันก็เหมือนได้ระบาย จริงๆนะ

ช่วงนี้ชอบเพลง พูดตรงๆ ของ บี พีระพัฒน์มาก เลยคิดว่าถ้ามีใครเอาไปร้องในงานแต่งงานจะเป็นยังไงบ้างน่ะ อิๆๆๆ